De zoektocht naar een cabrio

Hans Brinke vertelt deze week in de rubriek 'De Boer op' over zijn zoektocht naar een mooie cabrio:

Je weet natuurlijk dat het er aan zit te komen als je leeftijd richting je schoenmaat gaat. Maar toch had ik nog niet gedacht dat het zo snel zou gaan. Ik had het al een tijdje met mijn vrouw gehad over een cabrio. En dan niet zomaar een cabrio. Nee, een hagel fonkelnieuwe. Je weet dan vast wel hoe dat gaat. Waarom dan? Heb je dat nou echt wel nodig? Wat ga je ermee doen? Wanneer gebruik je zoiets? Enzovoorts. Maar toch, op een zeker moment zat ik met een vertegenwoordiger te praten. Over versnellingen, pk’s, koppel, voorwielaandrijving, allemaal leuke accessoires zoals verstelbaar stuur en een superieur verende stoel. En uiteindelijk de kleur. Mijn hart zei rood, maar de portemonnee zei blauw.

Om eerlijk te zijn hebben we al jaren een cabrio. Ik vind het heerlijk, het geeft je een gevoel van vrijheid, ook al is het in de winter niet altijd even mooi, best koud zelfs. Maar er is op een dag altijd wel een tijdstip dat het niet regent, dus meestal krijg ik alleen maar een nat gat van een natte zitting als het geregend heeft.

Ja natuurlijk, het gaat over een trekker. Dé trekker zelfs, drie cilinder en dus héél zuinig, 75 pk, 12 versnellingen. Maximaal 40 kilometer per uur.

Nu rijd ik uiteindelijk naar de dealer met mijn veertig jaar oude cabrio, die dan toch echt ingeruild wordt. Gek hè, dan krijg ik opeens toch een beetje kippenvel. Ik denk in dat ritje van een kwartier terug aan alle avonturen, die we toch samen beleefd hebben. Een keer zo strak gedraaid dat de hark achter de trekker omviel, of die keer dat ik net op tijd voor de sloot weer wakker werd. Meer vertel ik niet want anders wil nooit iemand meer een machine van me inruilen....

Op de terugweg ben ik alweer in een andere wereld. Ik kijk hoe snel de trekker kan, waar welk knopje voor is, of hij snel remt (sorry autobestuurder achter mij). Ik denk aan mijn kinderen, die voor het eerst een cadeau uitproberen. ‘Kogelsgang op huus op an’, kan ik hem mooi aan de kinderen laten zien!