Plaat voor je kop
Door Wouter Bessels

Lowlands 2019 voor je kop (zondag)

De derde en laatste dag van de 27e Lowlands was een prachtig slotstuk van een wisselvallige editie. Een rapper die vierde weer op vrije voeten te zijn, een Engelse band die ieder moment genoot van hun zoveelste Lowlands-optreden en de vaandeldrager van de newwave die de Bravo in vuur en vlam zette.

Allereerst was daar even na het middaguur het bezoek van Mark Rutte, die na het obligate vraag- en antwoordspelletje samen met festivaldirecteur Eric van Eerdenburg nog even bij de Alpha naar de Club 27 Sing-Along kwam kijken en zich aan de rand van het meertje ook uitgebreid liet fotograferen. Nergens oogde het zo spontaan als het bezoek van cultuurminister Hedy d’Ancona aan de 25e Pinkpop in 1994, maar Rutte is in ieder geval op Lowlands geweest. En dat bezoek doet de (pop- en festival)cultuur in Nederland alles behalve kwaad.

Na de singalong stonden de ogen in de Alpha gericht op Bear’s Den: de Engelse folkrockband die met een meeslepende set voor de dag kwam. Je verwacht het niet op zo’n massale plek (de India had de intimiteit beter gedaan), maar het optreden is zo krachtig dat het prima uitpakt. Een typisch zondagmiddagoptreden: liedjes die je wakker schudden, maar ook laten wegdromen.

Dat geldt ook voor James Blake, die in een volgepakte Bravo met zijn beproefde minimale electropop alle aandacht krijgt. Natuurlijk ontbreekt ‘Limit to your love’ niet en opvallend is hoe ontspannen Blake - nog altijd met die fluisterende kopstem - met zijn drummer en toetsenist het concert afwerkt. Verderop in de set breidt de muziek zich verder uit, met invloeden uit hiphop en elektronica, met dank aan de analoge (modulaire) synthesizer vol snoeren en kabels. Aan het einde bekent Blake dat hij een depressie heeft overwonnen, krijgt het applaus dat hij afdwingt en luidt zijn laatste nummer in: 'Don't miss it'. Het is de climax van een intens optreden waarin we een herboren, ontspannen en toegankelijke James Blake liet zien dan bij zijn voorgaande Lowlands-optredens.

Om daarna in de Alpha de sfeer even honderdtachtig graden om te draaien bij Franz Ferdinand. De hitmachine is terug en de uur durende set vliegt als een rijdende trein aan je voorbij. Wellicht een beetje op save geprogrammeerd, maar de groep wordt met open armen ontvangen en dat geldt ook voor het zonnetje dat de Alpha van een extra lichtshow voorziet. Ook Thomas Azier overtuigt in de India en het Duitse technocollectief Modeselector Live trekt hard van leer in de Bravo, maar gaat af en toe kopje onder in de manier waarop de menigte wordt opgezweept. Geschreeuw, onverstaanbaar, iets te geforceerd en geprogrammeerd. Toch is dit techno van stadionkwaliteit die de aandacht goed weet vast te houden.

De vraag die de laatste weken velen bezighield: komt ‘ie of komt ‘ie niet? Tuurlijk. Rapper A$AP Rocky werd in juni veroordeeld voor een vechtpartij in Zweden en stond de laatste twee weken al op vrije voeten. Dat viert hij zondagmiddag met ruim 25.000 zieltjes, die alle gangsterrap clichés over zich heen horen komen (inclusief beha’s waarmee hij behoorlijk staat te pronken), de ene na de andere pit vooraan zien ontstaan en een rapper die volop van zijn vrijheid gebruik maakt. Geluid van machinegeweren dendert continu door de Alpha. Het overwegend jonge publiek krijgt wat ze verwachten en beleeft na Billie Eilish opnieuw een middag om in te lijsten. En we zien A$AP Rocky later die avond nog als special guest bij Tame Impala. Waarmee de meest onverwachte crossover van het weekend een feit is.

Als Tame Impala met hun headlinerplek aan de haal kan, is de climax van Lowlands van dit jaar al achter de rug. New Order weet in de Bravo hun status als pioniers van de newwave en postpunk volledig waar te maken. Hun eigen invloed op generaties bandjes (van pak ‘m beet Pet Shop Boys tot Editors) is bekend, terwijl de groep zelf de mosterd heeft gehaald uit voornamelijk Duitse bands als NEU! en La Düsseldorf: de deze week uitgezonden documentaire over Klaus Dinger onderstreept dat eens te meer. Dat New Order een grote overwinning behaalt op Lowlands ligt enerzijds aan een uitgekiende keuze aan eigen materiaal (sinds begin jaren tachtig) en iedereen weet dat deze band van onschatbare waarde is voor veel (met name) Britse indiebands, maar ook dankzij de twee Joy Division-nummers die de tent in vuur en vlam zetten. Frontman Bernard Sumner zet aan het einde van ‘Transmission’ niet de dramatische uithalen van een Ian Curtis neer, maar dat is logisch: hij heeft dan nog een uur voor de boeg. Voor een groot deel van het publiek is ‘Blue Monday’ het ijkpunt, het moment waarop iedereen wacht. Daarna dunt de tent redelijk snel uit, maar het mag de pret niet drukken. Zeker niet voor wie blijft staan en ‘Love will tear us apart’ als toegift voor de kiezen krijgt. Inclusief Curtis op het videoscherm. De apotheose is daarmee voltooid. Zo ook de 27e Lowlands.

Tot volgend jaar, tot Lowlands!

Lees ook:
Lowlands 2019 voor je kop (vrijdag)
Lowlands 2019 voor je kop (zaterdag)