Genieten van donzige dotjes bij Zonneveld Alpaca’s in Tiendeveen: ‘Elke alpaca heeft een eigen karakter’

Tiendeveen - De veulens van dit jaar, ook wel cria’s genoemd, crossen achter elkaar aan in de grote weide bij Zonneveld Alpaca’s in Tiendeveen. Sommige merries rennen mee, sommigen blijven stoïcijns op de grond liggen. Op de achtergrond doemt de VAM-berg op. Sander Zeldenrijk (41) en Joanna van der Hove (49) kijken lachend naar hun spelende kroost. Ze hebben ruim 20 alpaca’s en zijn erg zuinig op hun dieren.

‘We verdienen geld samen met de alpaca’s, niet over de rug van ze. Daarom kunnen er ook niet elke nacht twee gasten in hun stal overnachten, hoogstens twee of drie keer per week. Jij wilt toch ook niet elke nacht wildvreemde gasten in je slaapkamer?’.

Meerdere cria’s

De alpacaboerderij heeft plek voor 18 tot 24 alpaca’s. Er worden elk jaar cria’s geboren en dus verhuizen er elk jaar meerdere dieren naar een andere plek. ‘Ze gaan weg met z’n tweeën. Uit ervaring weten we dat ze dan veel beter worden opgenomen in de kudde. Zo zijn Bobby en Sjors, de veulens van vorig jaar, met z’n tweeën geplaatst’, vertelt Sander.

Joanna en Sander zijn dol op de dieren. Joanna is altijd al een dierenmens geweest en verhuisde daarom met haar partner naar Drenthe. Joanna is geboren in Den Haag, Sander in Loosdrecht en ze waren toe aan rust. ‘Minder stenen, minder blik en minder mensen.’ Ze zochten op internet naar een huis waar ze hun droom konden verwezenlijken en kwamen uit in Tiendeveen, langs het kanaal. ‘Pagina 25 op Funda’, zegt Sander lachend. Joanna knikt. ‘We hadden best veel eisen. We wilden niet verder dan anderhalf uur rijden van het westen afzitten. Mijn dochters wonen daar nog. Ook wilden we veel grond. Niet alleen om iets met dieren te doen, maar ook om een camping op te zetten en een bed en breakfast te beginnen.’

Het duo is hier op de plek. Drenten vinden ze geweldige mensen. ‘Rechtdoor zee, duidelijk, eerlijk en vriendelijk. Mensen hebben hier veel minder woorden nodig om wat te zeggen.’ Toch mikken ze vooral op de doelgroep uit het westen. Sommige gasten die hier komen om te overnachten, weten niet eens dat Sander en Joanna ook een alpacaboerderij hebben. ‘We zijn er voor Randstedelingen die de rust op willen zoeken in Drenthe. En dat zijn er veel. Er komen mensen uit Nederland, maar ook uit België. Eigenlijk komen ze overal vandaan, behalve uit Drenthe.’

Maar hoe komen ze nou bij die alpaca’s? ‘Toen Sander en ik deze woning hadden gekocht, wilden we iets doen met dieren. Maar wat is nou speciaal? Paarden, koeien, varkens, kippen. Het is allemaal zo ‘gewoon’. Dus ging ik op zoek. Struisvogels bijvoorbeeld. Het enige dat ik ervan wist, wat dat het vlees erg lekker was’, zegt Joanna lachend. ‘Ik verdiepte me in de dieren, maar struisvogels blijken niet zulke vriendelijke dieren te zijn. Die wil je echt niet hebben. Ook heb ik gekeken naar koala’s, maar ik kwam uiteindelijk bij de alpaca uit. Sterke, lieve en harde dieren uit Zuid-Amerika, die er heel schattig uitzien. In 2015 werd al voorspeld dat dat een enorme groeimarkt zou zijn.’

Ze namen in 2015 intrek in het huis op het terrein en schaften via Jaap Nienhuis van Breegroen Alpaca vijf merries aan. ‘Aafke, Nellie, Klara, Willemijn en Joni. We lieten de dames dekken. Daarna moesten we 12 maanden wachten. De draagtijd van de merries duurt erg lang. Het eerste veulen werd iets te vroeg geboren en overleed na drie dagen. Een drama. Toch werden er drie veulens geboren. Max en Dirk, die hebben we nu nog steeds en de economie en interesse in de dieren kwam behoorlijk op gang. We schaften ook nog een eigen dekhengst, hengsten worden machos genoemd, aan en we kregen steeds meer merries drachtig. Uiteindelijk ging het lekker lopen.’

Wandelingen en feed & greets

Ze geven tegenwoordig wandelingen, feed & greets en het is mogelijk om in de stal van de alpaca’s te slapen. Het is een enorme hype, want er zijn ontzettend veel aanvragen. ‘We hebben momenteel een groepje van 4 tienermeisjes, waarvan er steeds eentje ons helpt bij onze activiteiten. Tijdens een feed & greet mogen de bezoekers helpen om de dieren te voeren en krijgen ze uitleg over ze. Het zijn bijzondere dieren. Elke alpaca heeft zijn eigen karakter. Ze zijn vriendelijk en heel nieuwsgierig en schrikken snel. Knuffelen mag hier niet, want daar houden ze niet zo van. Max houdt wel van kusjes geven en die krijg ik ook heel vaak. Dat is ook mijn lievelingsalpaca’, zegt Sander.

En dan is het natuurlijk nog even tijd voor een rondleiding. Het terrein was vroeger een paardenranch en dat is ideaal voor Joanna en Sander. Vanuit het huis hebben ze zicht op beide weides en op de stallen met de paddock, waar de dieren in gevoerd worden en waar ze in kunnen rondlopen. Joanna praat gezellig met ze en ze komen regelmatig even koekeloeren. ‘Ze zijn zo schattig en ik merk echt dat ze het op prijs stellen als we bij ze zijn. We geven heel veel om ze en daarom gunnen we ze ook zoveel mogelijk rust. Daar moeten we gewoon rekening mee houden. Dit is wel een ander soort dier dan een koe, schaap of paard. Ja, deze spugen als ze boos zijn’, zegt Joanna lachend.