Ode aan onze Hermina’s

De invulling van de wekelijkse column de Boer op komt deze week van Bianca Straathof. Zij vertelt over de belevenissen op de boerderij, over leven en dood:

Vijftien jaar geleden konden wij ons geluk niet op, we kregen de kans boer te worden in Nederland!

Onze vriendengroep uit de Randstad bezorgde ons een toepasselijk ‘zwartbont’ kado. Vanonder lange wimpers keken grote donkere ogen ons aan. We waren op slag verliefd op kalfje Hermina. De Hermina’s bleken een klasse apart; koeien met karakter. Zowel Hermina als haar dochter, Hermina 2, zijn de eerste jaren op onze grupstal gemolken om vervolgens te wennen aan de ruime ligboxenstal. Hermina 2, geboren in 2006 als zwartbont kalf, was haar moeders enige dochter. Zij bracht 6 vaarsjes (vrouwelijke koeien) ter wereld. Kleindochter Hermina 7; roodbonte koe met kenmerkende kop: een brede witte bles van kruin tot neus, nieuwsgierige blik en altijd gespitste oren, bleek een bijzondere koe. Wat zij wilde én kreeg was…aandacht!!

Haalden wij de koeien uit de wei; Hermina 7 kwam altijd een aai over haar kop halen. Wilde de boer de ligboxen (koeien bedden) instrooien? Dat lukte niet zonder een dikke lik van haar lange tong langs zijn wang. Maar haar favoriet waren kinderen. Stonden de koeien 3 percelen van de stal waarin een schoolklas liep? Hermina 7 had daar een zesde zintuig voor. Dan kwam ze haastig naar de stal gelopen om vervolgens gracieus alle aandacht en tientallen aaiende kinderhandjes in ontvangst te nemen.

Het opschrijven van deze ervaringen brengen emoties teweeg. Het zal u vast niet ontgaan zijn dat ik in ‘verleden tijd’ over Hermina 7 schrijf… Tijdens de eerste week van januari is ze overleden aan de gevolgen van een bloeding aan haar melkader. Verdriet in ons gezin; onze ‘knuffelkoe’ die zoveel vreugde bracht was niet meer… Die verdrietige dag viel ons iets op: haar oma, Hermina 2, heeft ook een bijzonder kenmerk: op haar geheel zwarte kop prijkt een wit hart. Ook zij had de pech om begin december ziek te worden. De oorzaak bleek een stukje metaal dat via het voer in haar pens terecht was gekomen en prikte in haar maagwand wat pijn veroorzaakte (lieve lezers: help erop te letten dat men afval in de prullenbak gooit; een blikje in een weiland en vervolgens in de maaier van de boer, kan dodelijke gevolgen hebben voor een koe).

Dit euvel is gelukkig eenvoudig te behandelen door de koe een magneetbolus in te geven, die de pijn wegneemt door het metaal uit de pens aan zich te hechtten. Hermina 7 herstelde vervolgens spoedig, tot vreugde van ons gezin. Eerste kerstdag vierden we haar dertiende verjaardag. Leven en dood staan dicht bij elkaar op een boerderij. Dat beseffen boer en boerin maar weer eens extra terwijl ze, al voerende in de jongveestal, genieten van een door het strohok springende twee maandjes jonge Hermina 18…