Monument uit de horeca in Westerbork neemt afscheid. 'Ik hoorde regelmatig: Ben je nou nog niet met pensioen?'

,,Ik krijg wel eens vraag of de baas er ook is. ‘Die slanke man met die bril en dat baardje’, zeggen ze dan, als ik vraag wie ze bedoelen.” Eigenaar Sander Vos van Zalencentrum Meursinge lacht. Velen zagen zijn oudste medewerker Lus Meursinge de afgelopen jaren aan voor ‘de baas’. De horecaman in hart en nieren gaat zaterdag met pensioen.

‘Een monument in de Westerborker horeca’ is Vos’ omschrijving van de 66-jarige Meursinge. Hij is letterlijk geboren en getogen in het zalencentrum.

‘Zo is het dus de allerlaatste dag van onze Lus’ staat op een groot spandoek voor de deur van Zalencentrum Meursinge aan de Hoofdstraat in Westerbork. Vos: ,,Toen ik het opgeschreven had, dacht ik: ik moet er toch maar onder zetten dat hij met pensioen gaat, voordat voorbijgangers verkeerde conclusies trekken.”

Laatste dag

Aan de stamtafel in restaurant De Turfsteker in het zalencentrum geniet Lus Meursinge van een kop koffie voor hij deze vrijdag aan zijn laatste werkdag begint. Sinds 1978 werkt hij in het bedrijf dat zijn opa en oma in 1932 zijn begonnen.

,,Ze hadden een boerderij in Westdorp, maar toen mijn opa op zijn 28ste invalide raakte, zijn ze daarmee gestopt”, aldus Meursinge. ,,Ze kochten dit pand, waar destijds een café in zat. Opa zat vaak aan de stamtafel en oma regelde de boel.”

Zijn vader en moeder nemen het bedrijf later over. ,,De stamtafel was mijn huiskamer”, herinnert hij zich. ,,Vroeger was dit ook een hotel. De gasten zaten ’s avonds ook bij ons aan de stamtafel. Als de meerderheid naar bed was, gingen we met de laatsten de glazen oppoetsen.”

Sigaar roken

De nazit aan de stamtafel blijft altijd zijn favoriete moment. ,,Het is fijn om samen even wat te drinken als je een drukke avond hebt gehad. Vroeger hadden we hier een doos sigaren. Als mijn broer Rudie, die tot vijf jaar terug eigenaar is geweest, naar huis was, rookten we met het personeel een sigaar. Al had ik daar achteraf altijd spijt van vanwege de vieze smaak.”

Lus Meursinge heeft zelf nooit eigenaar willen worden van het bedrijf dat nog altijd zijn familienaam draagt ,,Mijn broer was daar geschikt voor. Die kon delegeren. Dat moet als eigenaar ook. Ik zou het niet kunnen, omdat ik zelf overal bovenop wil zitten.”

Goed voorbereid

Hij heeft alles gedaan: niet alleen tappen – hij deed ook met succes mee aan tapwedstrijden – en bedienen, maar ook roosters maken en bestellingen doen. ,,Ik hou van een goede voorbereiding. Als wij drukke avonden met vijf- à zeshonderd gasten hadden, tekende ik soms helemaal uit wie van de medewerkers wat zou gaan doen. Ook op rustige momenten keek ik vooruit of ik al dingen kon voorbereiden voor de dagen erna.”

Inmiddels is hij ook voorbereid op zijn pensionering. ,,Onze gasten hebben me er eigenlijk naartoe begeleid. De laatste maanden kreeg ik regelmatig vragen als: ‘Hoelang werk jij hier eigenlijk nog?’ of ‘Ben je nou nog niet met pensioen?’ Haha, daardoor ben ik nu wel aan het idee gewend.”