Het zijn roerige tijden

Beilen - Bianca Straathof vertelt in de column de Boer op over de roerige tijden rondom het boerenbestaan en de coronaperikelen:

...zouden ze er iéts van meekrijgen?...onze loeiende dames...

Nope, gok ik. 
De rollercoaster waar wij ons allen in bevinden momenteel; die voor angst, isolatie en ziekte zorgt, heeft op onze boerderij op het eerste gezicht weinig effect. Corona houdt de wereld in haar greep. Een uitzonderlijke periode treft ons deze lente.
Koekalverij en schapenlammerij zorgen voor afleiding, terwijl het voorjaarsweer voor grasgroei zorgt en daarmee voor landwerkzaamheden. De onstuimig winderige en natte februarimaand lijkt alweer lang gepasseerd door ‘Mad-March-2020’
Iedereen wordt zich langzaam bewust van de essentie van het leven, de 3 ‘G’s’; Gezondheid, Geliefden en Geluk. De mensheid wordt keihard op zichzelf teruggeworpen, naar dat waar het om draait in het leven. 
Ook wij nemen onze verantwoording, we blijven op het erf en ontvangen geen bezoekers meer. Een vreemde gewaarwording. Waar wij in februari vele schoolklassen mochten ontvangen voor boerderijeducatie, zijn nu de scholen en daarmee onze tweedee tak gesloten.
Daarmee verschuift mijn taak van ‘boerin-juf’ naar ‘juf’ van onze eigen kinderen. Wij leven in onze eigen ‘Boeren-Bubbel’. De normaliter volle gezins-en bedrijfsagenda staat vol kruizen. Leegte de komende weken. 

Momenteel zorgt dit nog voor een vierde ‘G’, namelijk die van Genieten. Tijd voor elkaar. Een pas op de plaats, na een zeer bewogen half jaar. 

De periode na 1 oktober was voor ons boeren een roerige tijd. Waar je normaal gesproken als boer de wintermaanden tot rust komt, was er nu constant hectiek en berichtgeving. 
Ironisch genoeg schrijf ik deze column op 19 maart, een maand na het laatste boerenprotest. Een maand na mijn monsterrit per trekker naar Den Haag. 19 februari via B-wegen en strand naar de Koekamp met onze dochter. Om nogmaals te strijden voor ONS bestaan. Om moedeloos van te worden ondertussen. 
Hoe groot is de tegenstelling, een maand later? We zijn deze crisisperiode benoemd tot ‘cruciale beroepsgroep’. Worden wij, de voedselmakers van Nederland, eindelijk gezien? Alle hectiek rondom stikstof verstomd.

Als een stil protest tegen de aangepaste snelheid van 100 km/u is het nu bizar rustig op snelwegen. Gelukkig is transport ook benoemd tot essentieel beroep en doet de melkrijder onze boerderij nog elke 3 dagen aan. Respect ook voor hen, die ervoor zorgen dat de melk in de fabriek, en daarna in de supermarkten terecht komt. Oprecht mooi om samen de voedselproductie veilig te stellen. 
We hopen dat deze waardering na de crisis ook vanuit de politiek klinkt en wij het in onze portemonnee gaan voelen.
Voor nu: ‘pas goed op uzelf en elkaar. Ook wij hopen deze periode gezond door te komen, onze boerenwerkzaamheden gewoon te kunnen blijven uitvoeren, zodat onze loeiende dames niets van deze crisis hoeven mee te krijgen...