Appelrillen

Geert Woldman is 'streektaolambassadeur van Midden-Drenthe' voor het Huus van de Taol. Hij woont in Westerbork en schreef de maandelijkse column in de eigen streektaal:

Het is fris, zeg maor kold, as ik langs een boerderij loop. In de hof zie ik een appelboom met van de glaanzende, dieprooie dikke appels. De takken hangt d'r nog vol met, hielemaol deurbeugen tot bijna op de grond. Ze wacht um plukt te worden, maor de bewoners van de boerderij bint d'r kennelijk nog niet an toe kommen. Of ze hebt d'r gien oog veur, elk jaor hangt d'r immers van die lekkere appels an die boom. En wat gewoon is, wordt vaak het minst opmarkt.

Die dikke, rooie appels lacht mij toe, ik bin een appeleter. Het liefst van die harde, zuutzoere. Appels waar aj flink in bieten moet um d'r een hap oet te nimmen. Ik blief eem staon met een lichte aarzeling um d'r iene te plukken. Maor ik kan mij bedwingen, ze bint immers niet van mij. Ofblieven dus!

In mien jonge jaoren was dat wal aans. Toen gungen wij op 1 november appelrillen. Alle appels die dan nog an de boom hungen, waren vogelvrij en muchten ie plukken. Al dagen veur 1 november trökken wij deur het dörp op zuuk naor bomen waor de appels nog an hungen. Wij brachten die bomen nauwkeurig in kaort, en ok hoe wij ze het beste kunnen benaoderen. Want, 1 november dan waren ze veur oes.               

's Mörgens vrog in het duuster gungen wij al op pad. Een striepsiekaoren broek an met illestiek under in de piepen, want dat was makkelijk um ze met te nimmen. Ie mussen snel handelen, plukken, appels deur de gulp in de broekspiep en dan naor de volgende boom. Hoe voller de piepen, hoe moeilijker het was um te lopen. Maor dat hadden wij d'r veur over.

Muui, maor trots en voldaon kwamen wij thuus en toonden wij oeze buit. Mien moe was d'r bliede met. Zij maakte d'r appelmoes van. Twee keer genot, eerst appelrillen en later lekkere appelmoes.

Nao dizze mijmering en nog ien keer achterum kiekend, loop ik deur. Jammer veur die appels, zij hadden een beter lot verdiend.