Waardering

Orvelte - Hans Brinke spreekt in zijn column 'De Boer op' de wens uit, dat we met elkaar eens wat vaker de waardering uitspreken voor een ander:

Er fietste zaterdagochtend een gezin langs mijn kippenverblijf. Ze hadden al een tijdje bij de uitloop gestaan om de kippen te bekijken. Dat gebeurt overigens wel vaker. Ik kan me dat ook goed voorstellen. Zeker met kinderen is het heel erg leuk om die nieuwsgierige, eigenwijze schepsels, die volgens mijn zoon rechtstreeks van dino's afstammen, te zien en vooral te horen.

Terwijl ik iets met een hek aan het doen was fietste het gezin verder en zegt de man ineens: 'Wat heeft u een mooi bedrijf.'

Ik had die nacht weinig geslapen en misschien tijdens de biljartavond net een biertje teveel gedronken en dan ligt de emotie de volgende dag nogal hoog. Ik voelde na dat mooie compliment, dat ik niet aan had zien komen, ineens de tranen opwellen. Ik huil overigens al bij Bambi, dus heel raar is dat niet hoor.

Tijdens de koffie vertelde ik mijn ouders over het voorval. Mijn ouders zijn de kracht van mijn bedrijf. Ik denk wel dat ik alles alleen kan, maar ik zou niet weten wat ik zonder hen moet. Zegt mijn moeder ineens: 'Dat was van het voorjaar ook eens. Komt er een man langs, die vertelde dat hij eigenlijk een beetje chagrijnig van huis gefietst was. Dat was ineens over bij het zien van de kippen buiten en het mooie kippenverblijf.' Wat een waardering.

Ik verkoop mijn eieren aan een Duitse eierhandel. Mijn melk gaat via de coöperatie Friesland Campina weg. Allemaal relatief anoniem zonder rechtstreeks contact met de uiteindelijke klant. Dus ook zonder die waardering.

En dat is natuurlijk iets wat iedereen wel wil, waardering voor zijn of haar werk. Alleen hoor je de dingen die je verkeerd doet veel sneller.

Dat geldt voor de boeren, maar ook in zijn algemeenheid. Kijk eens in je omgeving wat en wie jij waardeert en spreek dit eens uit! Dat is een stuk moeilijker dan dat je ergens negatief over zeurt. Het geeft je daarentegen veel meer........ Dus, gewoon doen! Probeer het maar eens als goed voornemen.

Deze column draag ik daarom op aan mijn vrouw en mijn ouders.

 

Hans Brinke